pagpasiplat

 "Love God with all your heart, with all your mind, with all your soul, and with all your strength." When we put God first in our lives, submit to Him in full surrender, loving others become second nature. When we seek God with all our hearts and His righteousness, "all these things shall be added unto you. "And my God shall supply all our needs, according to His riches in glory in Christ Jesus." 

There is a difference between yielding and complete surrender. When you yield, you come up with an amicable settlement for a win-win situation. To surrender is to hand over the power, authority and mantle over to the One who holds the Universe in the palm of His hands.

"The fear of the Lord is clean, enduring forever."

5 Love Languages by Dr. Gary Chapman

Love is the most important word because Jesus said in Jon 13:34-35 "A new commandment I give to you. Love one another as I have loved you. By this, they will know that you are my disciples, by the way you love each other."

Love is the most confusing word because we use the word love in a thousand ways. Here, we will talk about three ways we use the word love:

First, "Falling in love." (Solomon 5) 

Second, "Love as an attitude." (Ephesians 5:25) And God says, "Husbands love your wives as Christ loved the church and gave himself for it.

Third, "Love as an emotional need." One of our deepest emotional needs on the human level is the need to feel loved, by the significant people in our lives.

5 Love languages

1. Using Words of Affirmation (1 Corinthians 8:1 Love edifies, love builds up, so its using words to build up the other person.) Example: You look nice in your outfit.. Proverbs 18;21 "Life and death is in the power of the tongue.
2. Giving Gifts (Ephesians 5:25 Husbands are to love their wives as Christ loved the church and gave himself for it. James 1:17 All good gifts come down from the Father of Lights.) Gifts don't need to be expensive. It's not the thought that counts, but the gift that come out of the thought in your head. You can get flowers for free in spring.
3. Acts of Service (1 John 3:18 Love not only in words, but in deeds. Do something to show your love. Example: Now in marriage, this is such as cooking a meal, washing the dishes, vacuuming, walking the dog, washing the car, changing the baby's diaper. Anything that you know they would like for you to do.
4. Quality Time (Mark 3:14 says of Jesus: He ordained twelve, we call them 12 disciples. Listen that he might be with them. And then send them forth to preach.) Jesus preached to the multitudes but he gave quality time to 12 men, they hang out together day and night. As husband and wife, we're looking at each other, and sharing life with each other. Example: What happened in your life today, honey? Let's share a few things that happened today in our lives and how we feel about it.
5. Physical Touch - Mark 10:13 Jesus  was preaching to the multitudes and people started bringing their children to Jesus and his disciples rebuked them. Jesus said: "Let the little children come to me for such is the Kingdom of God. He (Jesus) put his hands on them and blessed them. Jesus touched the children. He's always touching people. This is why we pick up babies. In marriage, this includes holding hands, kissing, embracing, the whole sexual part of marriage, arm around the shoulder. 

Out of the five languages, each one has a primary love language. If you love someone, tell them. The key is, we have to learn to speak the love language of the other person. Ask them: 1) What can I do to help you? What can I do for you today? 2) How can I make your life easier? 3) How can I be a better husband/wife?

I just earned a badge! After so many rejections from all the job postings and submissions I have done these past couple of days, earning a certificate for completing a course gave me a sense of accomplishment and encouraged me to enroll in another course today.

I have to stop fretting and simply rely on the Lord to guide me in all things. I have to stop putting value on the things I do, but simply receive God's assurance that my worth is not based on my accomplishments - education, career, or even the things I do for other people. My worth is based on being a child of God. The Lord saved me. He died on the cross to set me free from the law of sin and death. I am set free from eternal damnation. When I received Jesus Christ as my personal Savior, Lord and King, I have been redeemed! The promise of Heaven awaits! Someday I will see my dad and mom in heaven too! The Lord promised that when we confess our sins, He is faithful to forgive us and cleanse us from all unrighteousness. God saves! He restores! He sets us free! "And whom the Son sets free is free indeed!"

Today, if you hear His voice, do not harder your heart. Let Him in. Allow Him to be Lord over your life, over your circumstance, over the troubles you have, over the hopelessness you feel. The Lord is near. He awaits your surrender. Allow Him in your heart. "If you confess your sins, He is faithful to forgive us, and cleanse us from all unrighteousness." God's grace is sufficient, His power is made perfect in weakness. God's love is everlasting. He loves you! He died to save you! Nothing is too difficult for Him. And His hand is not too short to save. Receive His love, receive His salvation! 1) Accept Him as your Lord and Savior. 2) Believe that He died on the cross to save you. 3) Confess your sins and allow Him to replace your brokenness with His love, joy and peace.

The Lord is good, and His mercy endures forever!

There is order out of chaos. A friend once told me this was a mathematical truth. I did not have the skill to prove this, but I trusted it to be true. Now after reading more about chaos, I understand it to mean void - nothingness. Isn't it ironic that the thing that we think is out of order or chaotic is actually "nothingness." So, this simply means that we should simply look away from our chaotic environment and focus on the One that brings order to our chaos. Who in his right mind would want to live in a chaotic world? We expect order in our roads, order in our judicial system, order when choosing our meal at a fastfood restaurant, and even order in our classrooms. So, when you feel that life has threated to take your joy, and chaos is all around you, stop, close your eyes, take a deep breath, think clearly, and let the Lord take the chaos out of your mind by focusing on Jesus. He is the author and finisher of our faith.

Kalimitan, ang paghihintay ay nakakainip. At paminsan-minsan, pag talagang di ka na makapaghintay, umaalis ka na lamang at gagawin ang ibang bagay na maaaring di mo naman sana gagawin kung nangyari ang dapat mo sanang inaasahan. Nakakalungkot isipin na maraming pagkakataon na di natin nakamtan ang mga bagay, dahil nawalan tayo ng pasesysa na maghintay at taimtim na manalangin na lamang. Lingid sa kaalaman ng marami, and Dios ay maaasahan at Syang tunay nating sandigan sa anumang pagsubok sa buhay, sa anumang ating kinahaharap at sa mga pagkakataong tayo'y nawawalan na ng pag-asa, sya rin ang ating matatakbuhan and Tunay na maaasahan. Minsan ang lumbay ay nagdudulot ng kung anu-anong takot at pangamba sa kinabukasan. Kalimitan, ang mga ito ay kathang isip lamang. Mga paglalaro ng imahinasyon na nauuwi sa lalong pag-iisip ng malalim at pagkakaroon ng samo't saring pag-aalinlangan. Kung ating ibabaling ang ating pansin at buong pagkatao sa daang binubuksan ng ating Dakilang Dios, ang kapayapaang walang katumbas ay ating makakamtan. Kaya't huminahon, magbasa ng Salita ng Dios, manahan sa Kanyang piling at tanggapin ang Kanyang alok na "Manatili at nang iyong malaman na ako ang Dios na Buhay."

I have been teaching for 24 years now. I have been blessed to have online classes during the pandemic and was able to help provide for the needs of my father and mother before they passed on 12 October 2021 and 20 March 2022. It was difficult losing them and being far away when it happened, since I am now based in Dubai. God has been gracious. He held us together and comforted us in our grief. Though there may be times when the longing for them would ensue, and I take comfort in the fact that we will see them someday in heaven. I am have renewed my passion for writing and have started submitting my work for possible publication in 2024. God willing, these will be published and only minor revisions are needed. Having peers to review your work makes it credible and "publishable." I am hopeful to land another online project soon. It has been a few years since I edited anthologies for a website and wrote various articles for another. In this day and age of ICT, online work is very convenient and fulfilling too. The need to rush to work is replaced with a slower pace of taking your breakfast liesurely before working. I have more time to interact with family and friends, although virtually, I get to see them too. The pandemic was difficult for all of us. We have lost loved ones, friends, and colleagues, and some of them were doctors and nurses who, in spite of the dangers, served wholeheartedly to save lives. I praise and thank God my children are safe, and we still have an aunt who survives, despite losing another. It is all in God's hands. We continue to surrender all to Him and praise Him for all He has done and continue to do in our lives.

Naisip mo ba kung ano ang pinakamagandang costume para sa isang masquerade ball? Sa mga kababaihan, ang pagiging fairy ay isang karaniwang pinipili. Maganda kasi, may angking alindog na tila nang-aakit. Sa mga kalalakihan, ang isang gladiator o mandirigma ay paborito rin. Pero alam mo bang kung minsan, kahit sa araw-araw nating pamumuhay ay may mga maskara rin tayong isinusuot? Sa iba ito'y mga papel na ginagampanan sa araw-araw. Role mo sa buhay ng bawat isa. Ang iyong pinakadahilan ng pagkabuhay. Kailan ba nagiging tama ang maling pananaw? Kailan nagiging katanggap-tanggap ang isang bagay na dati'y di mo maisip gawin? Kung ikaw ay nasa kagipitan, minsan nalilimutan mo kung sino ka talaga, kung ano ang mga pinahahalagahan mo, kung ano ang nararapat. Masisisi mo ba ang tao kung kailangan nyang maglihim at magbalatkayo upang mabuhay ang pamilya, upang mapag-aral ang mga anak, upang maiahon sa kahirapan ang kanyang mga mahal sa buhay? Pero alam mo bang ang isang punla ng kamalian ay nag-uugat at lumalalim, nagsasanga at bumubunga? Kapag ito'y ganap nang puno, makailang ulit mo mang putulin, ito'y patuloy na uusbong. Hangga't hindi mo kikitilin at bunutin sa pinakaugat nito, ang isang ugaling nakagawian ay mananatili. Ito'y tulad na rin ng mga bagay na pinalalagpas, pinapapasensyahan, pinagwawalangkibit magkaroon lamang ng katahimikan. Ewan ko kung kelan nagsimula, ang alam ko lang, isang ganap ng puno ng balete ang dati's tila baging lamang na umaakyat sa isang puno na dati-rati'y malago at namumunga. Ang problema, hindi na maaaring basta-bastang tanggalin ang ganitong uri ng halaman. Dahil kahit walang lupa ay nabubuhay ito, gumagapang, nananakal at sa kalaunan ay pinapatay ang dating malago at napakabungang puno. Nakakalungkot isipin na kung minsan, ang mga taong iyong tinitingala ay sya pa lang may mga lihim na kung iyong matututklasan ay sisira sa pagkatao nito. "Walang bagay na maikukubli..."

I often wonder what it's like to have your own home. I have always been staying with my parents, or with friends or other family members. I used to even have a backpack for an overnight stay or maybe two or three days clothes with me. I was usually "mobile" and could stay with practically any of my friends, if I feel like visiting them. My folks had to move to Iloilo when I was in 2nd year College and well, after that, home was where I slept, at least for the night. I was not really attached to any of the houses I stayed in, but there were a few homes I felt more at peace. I guess the people who were in these homes made me feel more welcome, like I was really part of their family. I have never seen a perfect home or a perfect family situation. There were always some problem or another. One home can be quite rich and beautiful and plush, but the parents were always away on business or some kind of work, and the maids and driver were the ones there for the children. There were other more humble homes near the river where the mother is the breadwinner, no father around, kids playing on the ground while the grandmother would be cooking. They seemed all happy and content this way. No electronic gadget around or air conditioning unit in the small hut, but the laughter is genuine and the people around are so friendly. They would most likely give up their bed and sleep on the floor when the guest arrives. There are also some "normal" homes where the father, mother and children gather around during meals - breakfast, lunch, dinner - especially during weekends. Those are happy memories of pancakes and milk or hot chocolate; some bananas or some other fruit on the table, and you help yourself with second servings. I am not so good at remembering things, but I do remember people, especially kindness and genuine friendships. Family for me is never limited to blood relatives. These are people who are there when you are needy and unable to take care of yourself, they are the ones who pick you up after a bad day or a bad situation. They invite you to their homes to heal you and wipe your tears away. I've met a lot of good people around. They come from all walks of life. They give out of their poverty, out of their abundance and sometimes yes, out of lack. One thing is common though, I was always welcome in their homes. Some Christmases and New Years were spent with such friendly faces. I chose to stay in Diliman to finish College, and well, that meant living away from my parents. It was probably not a good decision, but eventually, my wrong choices led me to the point of self destruction and by God's grace, redemption. Do you know how it feels to be in total control of everything and actually believe you can conquer the world? Well, that was how I felt then. Little did I know that everything you accomplish and everything you have is actually nothing and insignificant without God. I dream of having a place of our own. A home we can call our own. A sanctuary where no one can tell you that you have to go because you have to leave for another place. But you know what? Jesus said: "In my Father's house are many mansions. I will go there to prepare a place for you." Such a glorious promise!!! We have a home in heaven! A place we can call our own. There we will have such unspeakable joy and have everlasting peace! I await that day, when I can finally be with the Lord. But for now, I look forward to heading home. This time, we will have our own.

Bakit nga ba kung minsan, nagiging libangan ang maglakbay? Marahil kung ikaw ay laki sa probinsya, nangangarap kang minsan ay makarating ng Maynila at mapuntahan ang iba’t ibang lugar na nakikita mo sa telebisyon. Kung minsan naman, ikaw ay laking Maynila at gusto mo namang makasagap ng sariwang hangin at mapuntuhan ang mga batis na dalisay, mga talon na tila nagbibigay ng kakaibang sigla at mga tanawing nakakapawi ng stress sa buhay. Iba’t- iba lang talaga ang ating buhay na kinagisnan at iniisip nating maaaring “Tila mas mainam ang damo sa kabilang bakod” (The grass is always greener on the other side of the fence). Ako’y lumaki sa Maynila, pero ako ay mapalad dahil may inuuwian kaming probinsya at nang kalaunan, kami ay tumira sa Iloilo, kung saan ang siyadad at probinsya ay madali mong mapupuntahan araw araw kung iyong nanaisin. Nariyan ang mga tanawin ng kabundukan, ang bukid sa paligid ng bahay, ang dagat na maaari mong lakarin, at mga nagtataasang puno ng Eucalyptus sa harapan ng bahay. May mga iba’t ibang puno rin sa bakuran - mga saging, atis, mangga, papaya, atbp. Kung gusto mo namang manood ng sine, pwede rin kasi isang oras lang na byahe, nasa syudad ka na. May SM City, Gaisano Mall at sa susunod pang taon ay may Mega World na rin. Talagang progresibo at sadyang maunlad ang Iloilo. Pinaghalong makabagong teknolohiya, at ganda ng antigong kultura ang iyong makikita. Nariyan ang mga lumang simbahan, mga industriya ng paggawa ng palayok atbp, paghahabi o “weaving” at ang sikat na mga pagkain ng mga Ilonggo: pancit molo, bachoy, bai-bai, barquillos, atbp, maging mga pagkaing dagat tulad ng talaba, diwal, at iba’t-ibang klase ng isda; mayroon ding mga sinugbang baboy at manok, lechon sa kalsada ng Villa tuwing Linggo at mga samo’t saring kakanin at panghimagas na mabibili sa palengke at maging sa foodcourt ng malls. Ano pa nga ba ang hihilingin mo? Kung ang pangarap mo ay simple at tahimik na buhay, ang Iloilo na marahil ang tugatog ng buhay Pinoy. Subali’t kung minsan, ang tawag ng paglalakbay ay muling madidinig, at parang di pa rin sapat ang lahat ng iyon at tila ganun na lang ang iyong nakikita at natatanaw araw-araw. Baka sa ibang lugar, may mas mabuting buhay, may mas mabuting trabaho, may mas mabuting mapupuntahan. Ganun marahil ang dahilan kaya’t ang paglalakbay at turismo ay isang malaking industriya, saan ka man sa mundo. Nakarating ka na ba ng Dubai? Sa mga hindi pa, tila isa itong paraiso sa mga magazine, tv at maging sa pelikula. Parang napakaganda talaga ng Dubai. Sabi nga nila, ito ang bagong “shopping hub” ng mga may kaya sa buhay. Lahat halos ng naisin mo, maaari mong mabili dito. Mula electronics, damit, sapatos, kotse, atbp. Pero sa totoo lang, iba ang sitwasyon pag doon ka na nakatira. Mahal ang bahay, mahal ang taxi, magastos at di naman gaanong kalakihan ang kikitain mo doon. Marahil kung mamamasyal ka lang, maganda nga ang Dubai dahil talagang naglalakihan at naggagandahan ang mga gusali doon. Naparaming mapupuntan, kaya’t kung marami ka namang pambili, hindi problema ang mag-enjoy doon. Subali’t kung ikaw ay ordinaryong manggagawa, kailangan kang maki-“sharing” na lang ng kwarto para makatipid. Tatlong pamilya sa isang maliit na kwarto ay maaaring magkasya. Kung binata ka, kahit siguro anim pwede pa, kung dalaga, ganun din. Kung sabagay pag nasa abroad ka, di mo na rin alam kung sino talaga ang may asawa. Lahat kasi “single” na pag di kasama pamilya. Pag uwi ng Pinas, ibang usapan na yon. Pero ano nga ba ang makabuluhang paglalakbay? Saan ka ba talaga patutungo? Ang buhay ba ay magkakarugtong lamang na mga araw, kung saan naghahanap ka ng panandaliang kaligayahan o panandaliang lunas man lang sa sakit o pait ng iyong buhay? May iba pa bang mas mahalaga dito kaysa sa pagkakamkam ng kayamanan o pagkakaroon ng kaunting ginhawa man lamang sa buhay? Maaga kasi akong nagkaroon ng responsibilidad sa buhay, kaya’t marahil, maaga ko rin kailangang maunawaan ang mga bagay-bagay. Minsan naiisip ko nga na ang mga napapanood natin sa “Maalaala Mo Kaya?” ni Charo Santos ay talambuhay ko rin, yun nga lang marahil, sampung kwento, lahat nangyari sa akin. Daig ko pa ang pusa na may 9 na buhay. Pakiramdam ko, di na mabilang ng daliri ng kamay ko ang dami ng beses na nabigyan ako ng ikalawang pagkakataon sa buhay. Ilang beses na naisip kitilin ang tinig at pag-iisip; ilang beses, gustong mamayapa, ilang beses nakalimot sa tunay na halaga ng buhay. “You shall know the truth, and the truth shall set you free.” “And whom the Son sets free is free indeed!” Ang kalayaang makapag-isip, makapagsalita, makapahayag ng damdamin ay isang karapatang hindi natin naaappreciate hanggang ito’y wala na. Tanging ang kalayaang makapagdesisyon at makagawa ng tama o mali ang tunay na kalayaan dito sa mundo na inaabuso ng karamihan. “Ang kalayaan mo ay nagtatapos sa pagkitil ng kalayaan ng iba.” Ikaw ay malaya hindi dahil karapatan mo ito, kundi ito ay binigay ng Dios sa bawat isa. Buhay ang ibinuwis para sa kalayaang tinatamasa mo. Buhay ang kapalit para ikaw ay mamuhay ng sagana at may kalayaan. Mahigit dalawangpung taon na ang nakalilipas, isang sanggol na ipinanganak sa isang dampa sa Bethlehem ay isinilang. Nabuhay sya sa isang lugar kung saan ang mga tao ay itinuturing na mga yagit, mahihirap at walang rangya sa buhay. Ngunit sa kanyang pagdating, tatlong hari ang bumisita, kabilang ang mga pastol sa bukid, sampo ng ng anghel sa langit, nagbubunyi, nagdiriwang sa pagsilang ng Hari ng hari, Panginoon ng mga panginoon, tagapagligtas ng sangkatauhan. Ang pangalan Nya ay Jesus. Tatlong taon lamang ang kanyang pagtuturo at pag eebanghelyo. Tatlong taon na nagtapos sa isang malagim na hapon kung saan ang mundo ay nagdilim at tila ang sumpa ng sangkatauhan ay naipataw lahat sa Kanya. Ang pait, sakit, pangungulila at pagtatakwil ay Kanyang nadama. Ang lahat ng kasalanan ng bawat isa sa atin ay naipataw sa Kanya. At dahil doon, ni hindi sya gusto makita ng Kanyang Ama. Sa sandaling iyon, maging ang Dios Ama ay tumalikod sa Kanya. Pero hindi doon nagtatapos ang kwento. Matapos ang ikatlong araw, muling nabuhay si Jesus at ngayo’y nakaupo sa kanang bahagi ng trono ng Dios Ama sa langit. At ngayon, at sa habang panahon,Siya’yating pupurihin dahil tayo’y malaya na! Malaya na tayo sa batas ng kasalanan at kamatayan. Nagkatawang tao Sya at nagbuwis ng buhay, upang tayo ay makaranas ng buhay na walang hanggan, kung saan sa langit ay wala ng luha, walang sakit o pait, wala nang pasakit! Sa pagpanaw ko, mayroon na akong kapayapaan, ngayong alam ko kung saan ako talaga patutungo. Tayo ay dumadaan lamang dito. “We are just passing through!”

Sa mga hindi OFW, maaaring mahirap unawain ang mga sasabihin ko. Pero sa isang inang katulad ko, alam kong maaantig din ang inyong mga puso. Ang isasalaysay ko ay isang pangkaraniwang buhay ng isang ina, kapatid, at anak. Sa isang banda, sana'y kitilin ang inyong panghuhusga dahil lahat tayo'y nagkakamali. Ang mahalaga ay ang muling pagbangon at "muling pagkabuhay" upang maging isang pagpapala. Noong taong 2008, niyaya ako ng isang kapwa guro sa Unibersidad na mangibang bayan upang mapabuti ang aming kalagayan sa buhay. Ako'y single parent noon, may isang Kolehio at isang Hayskul na anak. Bagaman maganda naman ang aking trabaho at may mga ilang mga proyektong pandagdag sa aming mga gastusin, ako'y nakikitira pa rin sa aking mga magulang. Ilang beses rin akong nagpaalam sa aking ama, at may mga panahong nakabukod na rin naman kami. Ngunit nang mga panahon na iyon, ang panganay ko ay nag-iisip nang maging isang doktor balang araw. Sa pagnanais na mabigyang katuparan ang mga pangarap ng aking mga anak, nagdesisyon na rin akong maging isang OFW sa Gitnang Silangan. Kakalipad palang ng eroplano patungong Maynila, umiiyak na ako. Unang beses akong aalis ng bansa, unang beses mawawalay sa aking ng mga anak sa kanilang kaarawan, pasko, at nakakalungkot mang isipin, maging graduation. Nasa ibang bansa ako, hindi ko inakalang napakalaki ng mga paliparan, at ang mga babae at lalaki ay magkahiwalay ng mga upuan. May mga babaeng nakabalot mula ulo hanggang talampakan at ang iba ay halos mata lang ang makikita. Sinundo ako at dinala sa isang gusali, kung saan naroon nag-aabang ang aking kaibigan at isang dalagita - mga kasama ko sa bahay o"flat" na aking tutuluyan. Ilang araw pa lamang ay pinagsisisihan ko na ang aking pag-alis. Hindi ko makayanan ang lungkot at ang "stress" na malayo sa pamilya. Hindi ko makayanan ang init (Mayo ako umalis, umuulan sa Pilipinas, tag-init sa Gitlang Silangan, hating gabi na ay 38 degrees celsius pa rin). Hindi ko inakalang ang aking tuturuan ay ni hindi marunong bumasa ng Ingles at sumulat ng kanilang saring mga pangalan. Paano ako magtuturo ng leksyong pangKolehiyo kung ang mga estudyante ay ni hindi marunong makipag-usap sa lebel ng ikaapat na baitang? Araw-araw yata akong umuuiyak. Linggo linggong tumatawag sa aking mga anak at mga magulang. Araw araw halos nangungulila sa kamila. Taliwas sa inaakala ng karamihan, wala ka talagang maiipon dito. Ang kinikita ko noon ay halos pumupunta lang sa bayad ng bahay, at pagpapadala ng pera sa aking mga anak. Umalis ang ibang mga kasambahay ko, kasama ng aking kaibigan; dalawa na lang kaming naiwan sa bahay; at napilitang magpapasok ng mga estranghero. Naloko, nautangan, hindi binayaran. Mga kapwa Pilipinong nasa mas masahol pang kalagayan sa amin. May isang bwan pinaghatian namin ang halos dalawang libong pisong naiwan. Sa ibang bansa, ilang araw lang yun tatagal dahil mas mahal ang bilihin. Natuto kaming maglakad na lang pauwi para makatipid. Ilang buwan pa at talagang di ko na makayanan. Nagpaalam na akong uuwi ng pasko. Pinayagan naman ako kasi mabait naman yung boss ko. Ang problema, mahal pala ang ticket pag Disyembre. Wala akong mahigit na singkwenta mil para makita ang mga anak ko ng sampung araw. Yun lang ang maibibigay na emergency leave sa akin. May pasok dito. Walang Pasko o Bagong Taon dito. Hindi ako basta basta makakauwi. At dahil nga wala akong perang malaki, hindi ako makauwi. Ang ginawa namin ng aking bagong roommate, pumunta kami sa Dubai kahit halos sapat-sapat lang ang pera namin para isang araw na pag-iikot. Nakakalula ang laki ng mga gusali. Bawat lugar ay may Pilipino. Pero sa ibang bansa, parang di pala magkalahi ang mga Pinoy, kanya kanya. Bahala ka mabuhay mag-isa, bahala kang umintindi ng sarili mong problema. Lahat ng tao dito may kanya-kanyang problema. Marso ako nakauwi, isang buwang bakasyon; tapos Setyembre; Pebrero ng susunod na taon at Agosto. Mabilis lumipas ang panahon. Madaming pagbabago at kasama nito ay ang kakayanang makabili ng mga bagay na dati ay tinitingnan lang namin sa mga malls. Siguro dala na rin ng pagnanais na mapunan ang pagkawala ko, lahat ng hiniling ng mga anak ko na materyal na bagay na maibibigay ko, binibili ko para sa kanila. Alam kong mas nakaipon sana kami kung naging mas maingat sa paghawak ng pera. Noon kasi, parang nakakaawa naman sila kung wala na nga ako, di ko pa maibigay ang gusto nila. Nagsisimba naman ako, nag-aattend ng Bible study at nagdarasal. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, may mali pa rin sa buhay ko. Hindi pwedeng ang halos lahat ng bagay ay parte si Lord sa buhay mo. Ang gusto Nya ay ang kabuuuan. Na Siya ang Hari at Dakilang Dios ng buhay mo, ng buhay ko... Matapos akong magsisi, manumbalik at humingi ng tawad sa Dios, ang kabutihan Nya at Awa ang nagligtas sa akin. Natuto akong mabuhay ng may pangarap muli, na maniwalang ako'y maganda sa Kanyang paningin, at mahal Niyang tunay. Umabot ako sa punto na hindi ko na rin gustong masilayan pa ang isang umaga. Kawalan ng pag-asa, kawalan ng rason upang mabuhay. Hindi ko yun inaasahan. Ang tingin ng karamihan, nasa akin na siguro lahat ng kakailanganin at gugustuhing makamit. Ngunit bakit parang may kulang pa rin? Ilang umaga ba ang kailangan para malamang ang buhay ay walang halaga kung wala ang Dios? Ilang gabi pa ang lilipas para maunawaan ng isang nilalang na ang dilim ay lumuliwanag lamang sa piling Nya? Walang yaman, kakayanan o tagumpay na magpupuno ng kawalan sa puso, na tanging si Jesus ang makakalunas at makapagbibigay ng uumapaw na pag-ibig, kaligayahan at kapayapaang di natitinag ninuman. "Seek ye first His Kingdoma and His righteousness, and all these things shall be added unto you." Jan 31, 2010, ikinasal ako sa Embassy, kasama ang aming Pastor at mag-asawang syang saksi sa aming pag-iisang dibdib. Hindi nagtatapos doon ang mga problema, pero kapag kasama mo si Lord, ang problema ay lumilipas at hindi kumikitil ng pag-asa. Parang buhay artista ang pagiging isang OFW. Nakangiti ka kahit minsan napakalungkot mo. Nagpapadala ka ng pera sa pamilya mo kahit wala ka halos pagkain sa maghapon. Nagbibigay ng sangkatutak na regalo pag-uwi, bagaman wala ka halos bagong gamit sa maliit na kwartong tinutuluyan mo sa abroad. Paminsan minsan, tunay naman ang ligayang nadarama mo kapag yakap mo na ang kapamilya mo, yapos ang iyong ama't ina at mga anak. Ang isang taon ng lumbay ay napapalitan ng isang linggong galak kapiling sila. At sa pagbabalik abroad, may baon kang mga mangga, otap, pulvoron at maging bagoong, kasama ang sangdamukal na litrato at alaala. Kahit isang taon or dalawa man ang lumipas, babalikbalikan mo yun, para muling malimutan ang lungkot at sakit ng mawalay sa pamilya, makapagpadala ka man lang ng balikbayan box sa birthday ng anak mo. Yan ang totoo. Hindi biro ang pagiging isang OFW. Tibay ng sikmura (dahil yuyurakan ng ibang lahi ang pagkatao mo), tibay ng dibdib (dahil ilang ulit kang masasaktan dahil hindi pa rin kasya ang iyong padala), at tunay na pananampalataya (dahil ang Dios na Buhay lang ang tunay na makapagliligtas sa yo) ang kailangan mo para mabuhay sa ibang bayan.